Jarocińskie wspomnienia

23 października - spotkanie z młodzieżą oraz bibliotekarzami i nauczycielami Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 w Jarocinie. Dziękuję za ciepłe przyjęcie i przemiłą atmosferę. Było cudownie! Gosiu, miałaś wspaniały pomysł! 

W trzcianeckiej bibliotece...

Ze strony Urzędu Miejskiego Trzcianki:
16 października br., w trzcianeckiej Bibliotece Publicznej odbyło się spotkanie autorskie Karoliny Kubilus. Okazją było wydanie najnowszej książki pisarki „Szczęście w kolorze burgunda”.
Autorka, która na co dzień jest nauczycielem w Szkole Podstawowej w Łomnicy, opowiadała nie tylko o swojej ostatniej powieści. Czwarta książka pisarki po „Serce nie słucha”, „Jak zjeść słonia” oraz „Zobaczyć tęczę” została ukończona w kwietniu tego roku.  W trakcie spotkania Karolina Kubilus zaprezentowała czytelnikom ulubiony fragment „Szczęścia...” oraz odpowiedziała na liczne pytania, dotyczące swojej twórczości, bycia pisarką oraz zmian, które nastąpiły w jej życiu po publikacji pierwszej książki. Autorka przybliżyła zebranym kulisy swojego warsztatu, opowiadając także o codziennym życiu żony, matki i nauczycielki.Karolina Kubilus w podziękowaniu za spotkanie otrzymała bukiety pięknych kwiatów oraz życzenia dalszych sukcesów na płaszczyźnie literackiej oraz w życiu osobistym.

Gościnnie w Tucznie

Jesień zagląda do okien, na dworze coraz chłodniej, a w Bibliotece w Tucznie ciepło i serdecznie. Wszystko za sprawą pani dyrektor Małgorzaty Karasek i pani Ewy Matusik, które zorganizowały mi tak wspaniałe przyjęcie. Przyjechała również pani Ania Grzyb z Mirosławca, która sprawuje patronat medialny nad moją ostatnią powieścią - "Szczęście w kolorze burgunda". Okazuje się, że moje książki nie stoją na półce, bo cały czas są w czytaniu, a czytelniczki przyjechały również z okolic Tuczna - Mielęcina, Płociczna i Strzalin. Bardzo, bardzo się cieszę i dziękuję przemiłym paniom bibliotekarkom za zaproszenie i gościnność.

Ostatnie dni beztroski. Jestem na turnusie rehabilitacyjnym z moim synem i rodzicami w Polanicy - Zdroju. Piękna, spokojna miejscowość u podnóża Gór Bystrzyckich i Stołowych. Odpoczywam i zbieram siły na kolejny rok szkolny. I kolejne wyzwania. Piszę nową książkę, tym razem o moim Kubie. Powolutku, bo jeszcze nadrabiam szkolne zaległości spowodowane pobytem w szpitalu. To będzie zupełnie coś innego niż dotychczas. Trochę "ku pokrzepieniu serc" dla innych mam. Ucieszyłam się, bo w malutkiej księgarni w Polanicy znalazłam dwa egzemplarze mojej najnowszej książki. Wczoraj przeczytałam relację Małgorzaty Karoliny Piekarskiej z Dni Literatury w Strzelinie, na które również miałam zaproszenie. Jak dobrze, że nie pojechałam, choć to niedaleko stąd i rozważałam propozycję. Pozdrawiam wakacyjnie!

Najnowsze dziecko

Magda ma czterdziestkę na karku, piętnastoletni staż małżeński i dwoje dzieci w wieku szkolnym. Zapracowany mąż nie rozumie, że do szczęścia wciąż potrzeba jej słowa „kocham”. Choćby tylko od czasu do czasu. I odrobiny szaleństwa – na przykład kąpieli w toni burgunda w jakimś SPA. Tymczasem o miłości zapewnia ją zupełnie ktoś inny… Niestety, wszystko wskazuje na to, że w życiu jej męża pojawiła się inna kobieta. Spokojne i poukładane życie zmienia się w pasmo udręk, których nie jest w stanie rozproszyć żaden tajemniczy wielbiciel. Magdzie trudno przełknąć gorycz małżeńskiej porażki. Jej uczucie zostanie wystawione na próbę. Podobnie jak przyjaciółki Majki, chociaż z zupełnie innej przyczyny. W dodatku druga przyjaciółka, Dorka, decyduje się na niełatwy życiowy krok. Nikt nie wie, ile zamieszania może wywołać mały dowód zakupu. Czy Magdzie i jej przyjaciółkom uda się ocalić miłość i odnaleźć szczęście?

Źródło (tekst i okładka): Wydawnictwo Replika 
Książka ukazała się 30 lipca, Jeszcze ciepła! Zachęcam do lektury!

Książka numer trzy

Anita i Jacek to szczęśliwa para. Oboje niejedno już w życiu przeszli, z rozwodem włącznie, ale teraz radość wypełnia każdy ich dzień. Ona – wrażliwa i zaradna, on – przystojny, szarmancki. Wydaje się, że nic nie jest w stanie zburzyć ich szczęścia, aż do czasu…
Czy jedna fatalna pomyłka, jedno niedopowiedzenie może obrócić w proch piękną miłość? Czy Anita odnajdzie zagubione spełnienie u boku Jacka? A może wybierze innego mężczyznę, który także zabiega o jej względy? 

I nic już się nie liczy. Tylko nasza miłość. Jak tęcza w środku zimy.

 

źródło opisu: Wydawnictwo Replika, 2012

źródło okładki: www.replika.eu

"Zobaczyć tęczę" to ciąg dalszy losów Anity i Jacka, bohaterów mojej pierwszej książki pt. "Serce nie słucha". Powstała na życzenie czytelników, którzy byli ciekawi, co dalej. Twierdzili, że niczego do końca nie wyjaśniłam. Nie wiadomo, co urodziła Paulina i co się dalej wydarzy w związku głównych bohaterów. Najpierw nie chciałam bawić się w kontynuację. Głównie dlatego, że z reguły druga część jest słabsza niż pierwsza. I nie dotyczy to tylko książek. W końcu jednak uległam namowom. Nie było to łatwe, bo najpierw musiałam sobie przypomnieć pewne szczegóły, żebym czegoś nie pokręciła. Np. kolor oczu itp. Książka ukazała się jesienią 2012r.

Książka druga

Własnego szczęścia nie da się zaprojektować

Alicja doskonale wie, jak to jest, gdy świat wywraca się do góry nogami. Do tej pory całkiem nieźle sobie radziła – miała stałą, ciekawą pracę w firmie projektującej wnętrza, wynajmowane od kumpeli mieszkanie, faceta, który wydawał się tym właściwym...
I nagle wszystko trafił szlag.
Niedługo po niespodziewanym rozstaniu z Robertem, Alicja traci pracę, a do mieszkania, które – jak się okazuje – zostało sprzedane, wprowadza się student medycyny.
Beznadzieja. Kasy nieustannie ubywa, kilogramów – wręcz przeciwnie, Alicja cierpi ponadto na permanentny niedobór endorfin. Jakby tego było mało, ma na karku także wtrącającą się mamę i wścibską sąsiadkę.

Kiedy w jej życiu zjawia się Piotr, z którym łączy ją głębokie uwielbienie dla Beatlesów, jednocześnie na horyzoncie pojawia się zadurzony w niej biznesmen, Adam. A i Robert nie do końca daje o sobie zapomnieć...

Czy Alicja ponownie stanie na nogi, odnajdzie prawdziwe szczęście i miłość?

źródło opisu: Wydawnictwo Replika, 2012

źródło okładki: http://replika.eu/zapowiedzi.php?wyd=1&id3=367&k=

Kiedy następna?Piszesz nową?Takie pytanie zadawano mi najczęściej po ukazaniu się pierwszej książki. Powieść "Jak zjeść słonia" ukazała się wiosną 2012 r. A ponieważ niektórzy czytelnicy zarzucali mi, że w poprzedniej jest  "za dużo szkoły",wzięłam to sobie do serca i główną bohaterkę uczyniłam projektantką wnętrz. Bardzo się starałam unikać szkolnej tematyki. Co nie znaczy, że przerzuciłam się na przyrodniczą czy też kulinarną. Kolejna pozycja babskiej literatury. Z wszechobecną miłością w tle. Z kolei inni czytelnicy oczekiwali dalszego ciągu losów Anity. Obiecałam, że o tym pomyślę.

A to moja pierwsza książka...

Czy serce i rozum zawsze muszą śpiewać na dwa głosy?

Anita z całą pewnością może powiedzieć, że do wszystkiego w życiu doszła samodzielnie.
No, prawie – z synem nieco pomógł jej ten wypłosz, były mąż – Rafał. Ale odszedł i, choć płaci alimenty, nie interesuje się dzieckiem. To znaczy, że się nie liczy, prawda?

Anita boryka się z typowymi problemami współczesnego świata: często ma debet na koncie, żeby utrzymać dom – dorabia sobie na boku, a w pracy musi stawiać czoła natrętnej i zawsze wściekłej szefowej. Do tego dochodzą jeszcze brak partnera, eks-teściowa, która obwinia ją za rozpad małżeństwa syna i kapryszący Michał... Całe szczęście, że przyjaciółki zawsze znajdą dla niej trochę czasu na rozmowę.

Tymczasem krótko po tym, jak w życiu Anity pojawia się tajemniczy adorator i szansa na nową miłość, sprawy zaczynają mocno się komplikować... Na drodze do szczęścia, poza obawami kobiety, stoi dosłownie wszystko, z synem na czele.

Czy Anita na pewno jest gotowa na zmiany?

źródło opisu: http://replika.eu/katalog_ksiazek.php?wyd=1&id3=342&k=Romans

źródło okładki: http://replika.eu/katalog_ksiazek.php?wyd=1&id3=342&k=Romans

Książka ukazała się w 2011r. nakładem wydawnictwa "Replika". Napisałam ją "do szuflady" i trochę tam poleżała. Jak to się stało, że ukazała się drukiem? Gdy dowiedziałam się o ogłoszonym przez Replikę konkursie na powieść dla kobiet, nieco ją podszlifowałam i postanowiłam zaryzykować. Nagrody nie zdobyłam, ale redakcja zaproponowała mi wydanie książki. Tak się zaczęła moja przygoda z literaturą. Przyznam szczerze, że widok mojej książki na półce w księgarni do tej pory wywołuje niedowierzanie. Nie jest to żadna ambitna lektura, raczej propozycja na jeden wieczór, dla odprężenia. O kobietach dla kobiet.